Για το κυκλοφοριακό παραπονούνται οι ένοχοι

Ο συγκοινωνιολόγος καθηγητής του ΕΜΠ εξηγεί τις θέσεις για την επίλυση του μεγάλου προβλήματος της Αθήνας. Θέσεις που στηρίζει εμπράκτως τρέχοντας 30 μαραθώνιους σε 30 μήνες.

Τα 30 χιλιόμετρα την ώρα ως όριο ταχύτητας για ασφαλείς και πράσινες πόλεις είναι ο στόχος. Και για να έλθει λίγο πιο κοντά στο να επιτευχθεί , θα διανυθούν από έναν μόνον άνθρωπο 1.266 χιλιόμετρα σε 30 μήνες. Η «διαδρομή» άρχισε τον Ιούλιο του 2022 και θα τελειώσει τον Νοέμβριο του 2024.

Παράξενη εξίσωση που τη λύνει όμως εύκολα μια συζήτηση με τον κ. Γιώργο Γιαννή. Πολιτικό μηχανικό-συγκοινωνιολόγο, καθηγητή και διευθυντή του Τομέα Μεταφορών και Συγκοινωνιακής Υποδομής της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Διότι στην προσπάθειά του να πείσει πως το όριο ταχύτητας μέσα στις πόλεις θα πρέπει να είναι 30 χιλιόμετρα την ώρα έχει αποφασίσει να τρέξει 30 μαραθώνιους. Και είναι ήδη στον 17ο, αυτόν που έγινε την περασμένη Κυριακή στην Αθήνα. Πρόκειται για επίμονο συνομιλητή. Και σε μια συνάντηση και συζήτηση μαζί του για θέματα συγκοινωνιών πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για εκπλήξεις και θέσεις που ξεγυμνώνουν τις όποιες κατευναστικές, και μόνον, προσπάθειες κάποιων πολιτικών για τη λύση βασανιστικών προβλημάτων της κυκλοφορίας.

Σε μια ανάρτησή του στο Διαδίκτυο αναφέρει: «Η συζήτηση και η καθιέρωση ζωνών με ταχύτητα 30 χιλιομέτρων την ώρα στις πόλεις αντιμετωπίζει έντονες αντιδράσεις και άκαμπτη αδράνεια, ενώ οι φωνές των υποστηρικτών είναι αδύναμες και αναποτελεσματικές και αυτό έχει ως συνέπεια οι πολιτικοί και οι Αρχές να διστάζουν. Είναι και ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πέρα από τις συνεχείς επιστημονικές εκκλήσεις. Για να προωθήσω πιο ενεργά την πόλη των 30 χλμ./ώρα μέσω της πρόκλησης να τρέξω 30 μαραθωνίους σε 30 μήνες. Διότι με την καθιέρωση ζωνών ταχύτητας 30 χλμ./ώρα σώζονται περισσότερες από το 40% των ζωών που χάνονται σήμερα στα ατυχήματα στις πόλεις».

Η δικτατορία των ΙΧ

Η άποψή του είναι ότι «η Αθήνα καταρρέει κυκλοφοριακά. Έτσι όπως είναι σήμερα τα πράγματα το συγκοινωνιακό της προβλήματα λύνεται, όχι το κυκλοφοριακό». Όπως είπε επίσης, μιλώντας στο BHMA – Science, «για να προκύψει λύση θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση των μετακινούμενων και όχι των οχημάτων. Το “τι θα γίνει στον Κηφισό;” είναι λάθος ερώτηση. Η σωστή είναι “Πώς θα εξυπηρετηθούν όσοι πρέπει να μετακινηθούν στον Κηφισό;”. Διότι τα παράπονα για την κυκλοφορία εκεί γίνονται από τους ενόχους των ΙΧ». Όπως μας είπε μια λύση θα ήταν να δημιουργηθεί μια αριστερή λεωφορειολωρίδα στον Κηφισό. Από τα βόρεια μέχρι την Παραλιακή και αντίστροφα, με μία ή δύο στάσεις το πολύ ενδιάμεσα και πολλά λεωφορεία.

Για το «θέμα» με τη Βασιλίσσης Όλγας παραδέχεται πως πρόκειται για πολύ τοπικό ζήτημα. Διορθώνει μάλιστα όσους λένε πως «αυτός ο δρόμος έκλεισε». Κατά την άποψή του «η Βασιλίσσης Όλγας άνοιξε για τους πεζούς (και έκλεισε για τα ΙΧ)». Είναι άστοχο επίσης να λέγεται ότι μπορεί να γίνει οδός ήπιας κυκλοφορίας. Διότι αν είναι να εξυπηρετήσει κυκλοφοριακό φόρτο τότε θα λειτουργεί ως κεντρική αρτηρία. Ήπιας κυκλοφορίας δρόμους έχουμε μόνον σε περιοχές κατοικίας. Αλλιώς είναι σαν να θέλεις να πιείς με το πιρούνι (!).

Το κέντρο της Αθήνας όμως έχει φορτωθεί αδικαιολόγητα με ΙΧ και διαμπερείς αρτηρίες. Πρέπει να σπάσει αυτή η προτεραιότητα των ΙΧ. Στην αρχή θα είναι δύσκολα, μετά όμως ,όπως έχει αποδειχθεί αυτό και σε άλλες πόλεις, η κυκλοφορία ισορροπεί εκ νέου. Ακόμη και με τα σημερινά λεωφορεία θα μπορούσε, κατά τη γνώμη του, να γίνουν καλύτερες οι μετακινήσεις, αρκεί να κινούνται με προτεραιότητα αφού χρόνος είναι το βασικότερο κριτήριο επιλογής μέσου μεταφοράς. Αρκεί να λειτουργούν και να επεκταθούν οι λεωφορείολωρίδες και να κρατιούνται έτσι ώστε ούτε καρφίτσα να μην πέφτει μέσα. Αλλά εδώ επισημαίνει τη μεγάλη απουσία της Τροχαίας θεωρώντας ότι και εκείνη έχει μεγάλη ευθύνη για την κυκλοφοριακή κατάρρευση.

Η Συγκοινωνιολογία παρουσιάζεται ως κάτι το απλά εύλογο αλλά είναι στην πραγματικότητα μια σύνθετη επιστήμη. Πρέπει επομένως και «τα παραδείγματα που επιλέγονται για να γίνεται η σύγκριση με την Αθήνα να είναι προσεγμένα». Όπως λέει: «Αξίζει να κάνουμε σύγκριση με τις άλλες μεσογειακές χώρες με όμοιες κλιματολογικές συνθήκες. Ο περιφερειακός δακτύλιος του Παρισιού έχει μήκος 35 χιλιόμετρα με 4 λωρίδες κυκλοφορίας και είναι σε συνεχή συμφόρηση τα τελευταία 30 χρόνια. Όσο δίνεις χώρο αυτός γεμίζει με περισσότερα ΙΧ. Στο κέντρο του Παρισιού όμως, στο Λούβρο, άξονας 4 λωρίδων έχει πλέον 2 μεγάλες λωρίδες για ποδηλάτες και 1 για όλα τα άλλα οχήματα». Η Ρώμη και η Λισαβόνα έχουν κάνει σημαντικά βήματα, αλλά οι ισπανικές πόλεις έχουν καταφέρει πολύ καλύτερες μετακινήσεις διότι εκεί κατά τη γνώμη του έχουν πολιτικούς που τολμούν, περιορίζοντας ακόμα και τη στάθμευση των οχημάτων.

Ο τολμών νικά;

Το θέμα της τόλμης φαίνεται να είναι κάτι που τον απασχολεί ιδιαίτερα. Διότι για την περίπτωση του «Μεγάλου Περιπάτου» λέει πως ήταν μια καλή αρχή. Ήταν μικρός σε μήκος αλλά έτσι αρχίζουν όλα. Με τον καιρό πιστεύει πως οι πεζοδρομήσεις και οι ποδηλατόδρομοι θα επεκταθούν, σταδιακά και σε βάθος χρόνου 15 ετών. Αλλά, κατά τη γνώμη του, προς το παρόν οι ΙΧήδες δεν θέλουν να αλλάξουν τις συνήθειες τους και οι πεζοί και ποδηλάτες καταπιέζονται αλλά δεν διεκδικούν.

Στην παρατήρηση πως φαίνεται να υποστηρίζει τον «Μεγάλο Περίπατο», η απάντηση έρχεται άμεσα: «Δύο γενιές συγκοινωνιολόγων του ΕΜΠ δουλεύουμε για την αναβάθμιση των μετακινήσεων στην Αθήνα. Και θα συνεχίσουμε αυτόν τον μαραθώνιο».

Άρθρο στην εφημερίδα BHMA – Science τον Νοέμβριο του 2023

2024-01-25T18:41:11+00:00 November 19th, 2023|Categories: Uncategorized|

Leave A Comment